بیف استراگانف

• کاسه ی پر شده ی صبرم را به تو می دهم؛

شاید دست تو که باشد،

دیگر سر نرود.

 می دانم شعله ی خشمت را سالهاست که خاموش کردی

و با قاشق مهربانیت زندگی را هم می زنی...