بیف استراگانف

 شاهزاده ات با اسب سفید

از افق های دور و بی پروا رسید

چه خرامان می شوی در یادش

مست در تلالو نگاهش می رقصی

شاد  ِ شاد

همچو گلبرگ ِ وفا

صادقانه در برش می خندی

لب هایت را گره بر لعل  ِ لب هایش می بندی

تو هم آغوش می شوی با صحرا

یاد ِ نسیم

از بلندای نگاهت پیداست

بوی یاس را دوخته ای بر تن ِ خویش

زن ِ خانه

زن ِ زیبا .

حلقه ی یادش را

پینه ی دستان ِ نرمت کرده ای

شاد ِ شاد

از پنجره ی نیم نگاهت پیداست

با سوز ِ تنش جوش ِ سختی خورده ای

خاطره ها می سازی

تو که صاحب سبک انواع ِ خاطره ای

تو که یاری و صفا معنا از وجودت می گیرد

اصالت ؛ رنگ ِ چشمانت

و نجابت ؛ بوی خندیدن ِ توست /.

دستان مردانه اش را یاری کن

رنگ و روی مهربانی باش در حریم  ِ خانه اش/.

ای رفیق روز های بی خاطره

دوست ِ ناب و مهربان

من به یادت خواهم ماند

...

به سیما ؛ نو عروس  ِ زیبا و مهربان